Sön Landbreefdraeger was een wichtigen Kierl up’t Dörp. He holl de Verbindung mang de Dörpers un van Hus to Hus. He wusst ok, wat in de wiede Welt so los wier.
Een Fernkieker hemm de Lüd dunnemals noa nich hett, un in de Tiedung stunn ok nich allens in. De Breefdraeger öwernoahm de Verbriedung van wichtige Informaschionen för de Lüd.
He wusst, wer in’d Dörp Geburtstag hett, wohenn de Lüd in Urlaub förn daeten, wer bi wem to Besök kaem un wer öwernacht starwt wier. He wusst ok, wer met wem kroamt un welke Diern een Kind kreegen daet.
He verkünn’ ok dett Wichtigste, wat de Gemeinderoat so in de Dörpers beschloaten hett, un gaew dato sien Kommentar aff. Wenn bi Möllers un Schultens de Sau farkelt hett, wusst de Breefdraeger, wovöl Farken doar wiern un wer se kreegen sullt. Düsse Geschäfte har he ok met affwickelt.
De Lüd wiern em dankboar för düsse Deenste. Hinnert Schapp in de Kök stunn denn ok för denn Breefdraeger öwerall een Buddel Köm. Männigmoal, wenn et völ gode Nachrichten gaew, mütt oll Schulten de Landbreefdraeger sovöl Köm drinken, dett he ens up’n Feldwech mang twee Dörpers met sien Fohrroad koppöwer in Busch suste. De Breefdasch flöcht in groten Boagen dörch de Luft. De Scheeper, de up’t Rosendoal sien Schoap höjen dä, hett em bie’d Upkrappen hulpen.
Jo, sön Landbreefdraeger har et nich eenfach fröher. He was denn ganzen Dach unnerwegs. Ok manch Been van de Büx harrn em de Köters affreten. Eenmoal hemms em hinnen rinnerfoat, doar kiekte em sogar de blanke Back van Sattel runner.
Hüt giwt et sonne Breefdraegers nich mier. De Neitied hett se wechfecht. De Lüd vertelln sik awer ümmer no davon.
Se setten ehr doarmet een Denkmoal un holl’n se in gode Erinnerung.
Upschreewen van Annemarie Ostermeier