Wur dwatsch mitünner ’t Läben is,
würd mi so nah un nah gewiss. -
Wat ik ok deed, tau wecker Tiet, -
ik stünn up de verkiehrte Siet!
Ik güng nah ’n Tähnarzt - Back wier dick -
dor luert all ein Missgeschick.
Hei treckt ein’n Tähn, wier höchste Tiet,
doch wier ’t up de verkiehrte Siet!
Brut, Schwiegermudder, ik ... bi Nacht,
in’n Auto hinn’ --- ik schuw ganz sacht
ein Hand in mien Brut Blus’... so’n Schiet!
Ik seet up de verkiehrte Siet!
Hüt schimpt mien Fru in ’t Bedd mit mi:
„Hür up mit dien oll Snorkerie,
wer höllt dat ut, de ganze Tiet ...
Du liggst up de verkiehrte Siet!”
In Urlaub bün ’k nah London führt,
har dor ein’n Mietwag’n giern eins stü’rt ...
Doch bröcht ik em kein’n Meter wiet. –
Ik seet up de verkiehrte Siet!
Ik mäuht mi, wull in ’t Parlament.
Dor kriggt man Geld, ok wenn’ eins pennt.
Doch dor keem ik nich alltauwiet ---
Ik seet up de verkiehrte Siet!
As bi de Hochhusbugerie
mien Meister röp: „Lat mi vörbi!” -
mak ik em Platz ... wull keinen Striet ...
doch wier dat de verkiehrte Siet!
Mien Seel fünn irgendwur sich in.
Sall Höll dit, orrer Häben sin? -
So frag ik mi de ganze Tiet:
„Is’t werrer de verkiehrte Siet?”
Doch wenn bi ’n Herrgott irgendwann
för mi dat Jüngst’ Gericht steiht an,
so hoff ik, is dat denn sowiet,
ik sitt up siene rechte Siet!
Helmut Hillmann