Gevatter Dodt hett een grotet Lock reten. Unse Plattfründin Ulla Berndt ut Potlitz hett de Plattdüütsche Bühn’, de se so leewt hett, verloten. Wat för een Verlust! Wecker se kennt harr, de weet: wo Ulla wär, da wär Stimmung! Se ward uns bannig fählen.
De Frünn vun den Plattdüütschen Stammdisch ut WittstockNu noch eenmol een Text, denn se mi för de Tiedung rutsöcht hett.
Werrer moal wat in Platt: All’ Lü jammern hüt, dat dat Geld in dat Portemonnaie ümmer fix wech is. Stümmt jao ok. Awerst van Ludwig Lehmberg hew ik wat funnen, dat van een Tiet vertellt, wo dat völ, völ schlimmer west is.
De PennigFröher köfften wi müt Kupper un Nickel
un manchet wat, wer uns Begehr.
Doch süfsten (seufzten) wi oftmals im Stillen:
Ach, wär ik doch Millionär!
Da wandelten sick de Tieden,
längst harrn wi keen Kupper nich mihr,
doch jeder har völe Millionen –
un jeder war Millonär!
Bald fehlten uns de Kledaschen,
us Klederschapp wär all’ ganz leer,
doch daför harrn wi Milliarden -
wie wär’n nu all’ Milliardär.
Dunn mangelt us an Äten un Drinken
uns Moag’, de knurrt all so sehr,
de Breefdasch wär vull von Billionen -
un nu wärn wi Billionär!
Da wandelten sick werrer de Tieden,
wi kehrten tum Pennig torück.
De Dübel hal alle Billionen!!!
De Pennig, de schenkt us dat Glück!
Ludwig LehmbergUn ik hew noah as lütte Deern up een Plumsklo säten, dat müt dat Papergeld tapziert west is.
To wat anners is et nix wert west, hem de Grooten up mien Fraog sächt. In düssen Sinn: ub