To siene Fru säd Kröger Beer:
Mudder, säd he, hür mal her!
Ick will Di mol wat Niegs vertelln,
wat dohn anjitzt de Zeitung´n mellen:
Bi Hamborg an de Elw, weitst Du,
dor hebb´n s´ ´n Tunnel bugt, un nu
sall jedwer Minsch sick dat ansehn,
wat för ein Wunner dor gescheh´n.
De Tunnel sall, hest Du verstohn,
sogor slank ünner´t Elw weg gohn.
Dor müt ick hen, up jeden Fall,
van weg´n Bildung un sowat all;
denn dat is nu doch mol gewiss,
dat de ein groden Schopskopp is,
de van son´ Soken nix versteiht
un weit nich in de Welt Bescheid.
Na denn, säd Mudder Beer, man to,
dat is mitünner jo mol so;
denn föhr man los, doch seeg Di vör,
dat d´ nich verfehlst de richtige Dör
un löpst gor in dat Woter rin,
un packt ein Dutzend Stull´n em in.
Nee, Mudder, hebb man blot kein Angst,
nich nörig hest d´, dat d´ üm mi bangst,
ick treck de Woterstäweln an,
dormit mi nix passieren kann.
Un Beer föhrt to no Hamborg hen
un find´t ok ball denn Tunnel denn.
As he dorin sien´n Weg nu nimmt,
em eine Fru entgegen kümmt.
He fröggt: Wolang all gohn se?
In´n vierten Monat! Antwurt´t de.
O, je, murrt Beer, dat hebb ´ck nich dacht,
dat so lang wesen künn de Schacht,
denn kann ´t nix wern ut mien Geschicht,
bin ´ck doch blot up twee Dog inricht;
man god, dat mi de Fru beliehrt, -
un iligst mokte Beer drup kihrt!
Otto Zeller (veröffentlicht 1934)