Großvater harr noch Veeh in´n Stall,
un Vater kennt dät ook noch all:
ne Koh, een Perd, ne Zick, een Schwien.
Is to gern führt un höl de Lien,
he wor bie Veeh to Hus.
Amina nu, de geiht in´n Zoo,
wo Dierer sind, un freut sich to.
Hett in de Stadt nich Hund, nich Katt,
un drüm, se eit un strokelt wat!
Amina hett ne Mus.
I gitt bewohr, schreeg Oma lut,
un Mutti keek bloß un säd: Rut!
Amina weent, Amina schriggt,
bet doch dät Kind sien´n Willen kriggt.
Lot´t ehr de olle Mus.
Wat för´n Gewees, wat för´n Gedoh!
Wat freut sich bloß dät Kind dorto!
Se piept un rönnt van ganz alleen
un klabbert ehr in´t Hosenbeen,
Amina´n ehre Mus.
Un oft nogt, dät´n Groten steiht,
wenn se sich afmarachen deit
un trett ehr Rad un kickt em an,
as wenn se em wat seggen kann.
Nu kiek bloß, sunne Mus!
Erna Taege- Röhnisch