Endlich, endlich büst du dor,
schön as all de annern Johr,
wurtau ik mi düchtig freu,
wunnerschöner Lenzmand Mai!
In dat Holt, in Feld un Wisch
gräunt ’t un bläuht ’t un rückt ’t so frisch
un dat oll Hart kloppt in mi
werrer jung, so frank un frie!
Mai, du giwst mi niegen Schwung!
Olle Leiw ward werrer jung.
Wat mi quält hett letzt’ halw Johr,
is mit eins nu nich miehr dor!
Hell un blaag de Häben strahlt,
väl, väl schöner noch as malt,
un ik fläut’t nah junge Diern’?
Segg mi mal – wur künn ’t passiern?!
Un ik weit, wenn ’n Kukuk röppt,
dat mi nu kein Unheil dröppt,
denn in mien Tasch kloetert Geld…
Ach, wur schön is doch de Welt!
Helmut Hillmann