De Bruut dröggt schwatt, de Bruut blööjt rot.
De Bruutmann is as’n Birnboom jrot.
Jung is se as een Berkenstruuk.
He hett al jriese Hoor un ’n Buuk.
Se dröggt ehr bäten up’m Liew.
He steiht van blanke Dolers stief.
Siene Ollsch, de hett sich dat entseggt*).
Nu jeiht ’t noch enns los, un nich schlecht.
’n Kalf, Schwien, ’n Ossen hett he schlacht’t.
De Brutollen äten met Bedacht.
Nu hett ’t een Enn met Schloow un Not,
nu jeiht ’t ehr up de Öll noch joot.
De acht Muskanten blosen luut.
Nu danzt de Bruutmann met de Bruut.
He schwenkt se rüm, he is noch Mann,
he kann noch, wat een Jungschen kann!
Dät kriescht un juucht un süppt sich duun.
De Bruut jeiht ruut un weent an’n Tuun.
Denn wird dät Dag, denn krähjt de Hohn.
De Bruut, de is in’n Pütten **) john.
De Kett reet ehr den Schleuer af.
Den Kranz, den nehm se met in’t Jraff.
Else Taege- Röhnisch*)verzichtet, getrennt
**)Teich, Wasser