Dei Luft is so lurig, stickig un still,
kein Busch un kein Boom rögt’n Blatt,
dat is, as wenn allens inslapen will,
un het doch ierst Middagsrauh hatt.
Dei Sünn schient so blind, un dei Häw’n hängt swier,
as wier hei ut Blie, aewer ’t Land,
lies’ schüwt sick un swartblag von Westen hier
aewer ’t Baukholt ’ne Wulkenwand.
Stiggt höger un höger, un Torm üm Torm,
waßt griesgäl ut Wulken un Nacht,
die Wind nimmt sick up un bruust bals as Storm
un röppt langs die Straten: Gäwt acht!
Gäwt acht! Bölkt dat luut ut de Dunnersläg’,
wenn dat lücht’t, un ’t Düster ward hell,
gäwt acht! klatscht dei Rägen up Stieg’ un Wäg’,
up dei Käuh iehr swartbuntet Fell.-
Doch denn is ’t vöraewer, un frisch un blank
lüchten Busch un Bläder un Boom,
un Minschen un Veih aten up vull Dank,
aten up as nah’n swieren Droom.
Richard Giese