Leewe Plattfrünn! Hartliche Grööte ut Wittstock vun’n Plattdütschen Stammdisch. In’t neie Maandenblatt vun’n Rostocker Plattdüütsch-Verein „Klönsnack-Rostocker 7“ e.V. heff ik disse Geschicht von Klaus -Jürgen Schlettwein fun’n. De vertellt vun een Rezept, dat de mehrsten Ollen bi uns inne Prignitz ok noch kennt.
Wo „Himmel un Ierd“ koakt ward, is hier goot verklort. Läst dat man vörher orrntlich dörch, dunn geiht juch dat nich so as de Fru. Gooden Aptiet, lot juch dat smecken!
Himmel un Ierd„Wat de Buer nich kennt, dat ät hei nich!“
Wer von uns kennt disse Rädensort nich. Un för uns Meckelborger dröppt de woll ok tau. Dat giwwt nu oewer ok niemodsche Spiesen!
Nee,o,nee! Dor kannst du in de Spieskort bi’n besten Willen nich ruterkriegen, wat sei di dor up den Töller packen.
Oewer bi „Himmel un Ierd“, ok „Appel un Tüffeln“ nömt, liggt dat doch klor up de Hand – orrer bäder- up den Töller!
Höllt mi doch nülichs eine Fru up’n Markt an: „Herr Schlettwien“- sei wull dat ganz genau mit mi meinen - „wat Sei ümmer von „Himmel un Ierd“ vertellen! Nee, sowat kann doch nich smecken!“ „Och, wenn man dat richtig kaken deit, kann dat nicks bäteres gäben!“
„Also, ick weit nich!“, meint sei un dorbi kieken ehr de Twiewel man blot so ut de Ogen. „Passen Sei up, leiw Fru, ick ward Sei dat verkloren, woans Sei dit, ein von miene Liewgerichte, kaken möten“. Ick kunn ehr so doch nich gahn laten!
„Sei kaken Tüffeln un Äppel in Verhältnis ein tau ein in twei Pött orrig möör. Denn geiten Sei dat Wader von de Tüffeln af. Nich von de Äppel!“ „Aha“, säd sei. „Nu musen Sei de Tüffeln mang de Äppel orrer de Äppel mang de Tüffeln. Ick würd Sei raden, musen Sei der Tüffeln mang de Äppel, denn koen’n Sei den Pott all afwaschen. De drögt süss so fast. Nu kümmt de Pann up dat Füer. Fetten Speck mööt her. De dörf oewer nich so dünn sein, nee, drei-vier Finger dick mööt de all sien un rökert. Lütt snieden un kross utbraden, dormit de achteran nich so wabbelig ward. Dortau kümmt ’n düchtigen Swung Zipollen. De mööten brun warden un kamen tausamen mit den Speck un dat Fett mang Appel un Tüffeln. Gaud umrühr´n un 10 Minuten stahn laten. Dortau ät man denn Mettwust. Man kann ok Läwerwust nähm’, de smeckt oewer bäder, wenn sei frisch is.“
Nach teihn Dag drap ick taufällig de Fru wedder: „Na, hebben Sei dat mal eins utprebiert?“ „Je, dat hew ick dahn, oewer miene Fomilje hett dat liekerst nich äten!“ „Wat? Dat kann doch nich angahn! Denn hebben Sei wat verkiehrt maakt!“ „Nee“, antert de Fru un plustert sick sogor bäten up, „äbenso, as Sei mi dat vertellt hebben. Un wat ick för schönen Speck hatt hew! De wier sogor tweimol rot dörchwussen! Un soväl Zipollen!“
„Na, un dat anner?“ wull ick nu doch woll weiten. „Na, so, as Sei dat seggt hebben, in’n Verhältnis ein tau ein – ein’n Bütel Tüffeln un ein’n Appel!“
Du kannst mi glöben, de Fru hew ick nie nich wedder ein Rezept verraden!
Klaus- Jürgen Schlettwein