Een jung Fru sitt up een Bank näben de Gleis un hett een lütten Jungen up’n Arm. He sücht Melk ut sien Flasch. Sien Mudder will in de nächst Stadt, öhrn ollen Vadder besöken. He kann nicht mehr reisen. Blots sien Enkelsöhn mücht he to geern ok mal sehn. Un den Gefall’n will em sien Dochter grad hüt don. Bet de Tog awführt, bliwwt öhr noch ne Wiel Tied.
Met eenmal zischt un pifft dat van de Lokomotive ut, de grad in den Bahnhof inführt is. De Schaffner röppt: „Alles einsteigen, bitte, der Zug fährt gleich ab!“ De Mudder schreckt hoch, nemmt öhr Kind un denn fix rin. De Tog sett’t sick in Bewegung. O Schreck, nu merkt de Mudder, se hett ja de Melkbuddel up’n Bahnstieg stahn laten. Se fängt an, ludhals to schriegen, denn se brukt doch de Melkflasch för dat Kind. Blots sülwst de Schaffner hört öhr nich. Da grippt se in öhr Vertwieflung na de Notlien un treckt so dull se kann. Noch een korten Ruck un de Tog hölt.
De Schaffner kümmt angerönnt un denkt all an Mord un Doodschlag. Doch nix davan. He find’t Mudder un öhr Lüttet alleen in d’ Coupee. He fröcht, wer de Notlien treckt het. Se nickt met den Kopp. Un denn kem öhre Erklärung. „O, mien gode Herr, ick heff up’n Bahnhof de Drinkflasch för mien Lütten stahn laten, dohn Se mi den eenzigen Gefall’n un holln se hier een Ogenblick still, ick will se fix halen!“
De Schaffner schimpte lud un sacht un verklarte öhr, dat man de Notbrems’ eenzig un alleen trecken derf, wenn een Minsch in Not is un süss nich. Davan mag de Fru aweers nu nix weeten un wiest den Beamten torecht: „Wat’s dat denn, nu hört aver de Gemütlichkeit up, is denn mien kleenet Kind keen Minsch? Un is et keen Not, wenn mien Kind keen Melk kricht? Da sall doch de Düwel rinschlag’n!“ - Of dat den Schaffner övertüügt het? All hem em nu seh’n, wie he in grode Sprüng up den Bahnhof toielt is. Un wiss un wahrhaftig het he sick da de Melkbuddel gräpen un is in een schlanken Draff werrer so schnell torück kamen, wie em dat keen een totraut har.
Upschreewen van Heinz Müller