“Du Nahwer Frank, weitst Du gewiss,
wat woll ne Seelenwann’rung is?”
“Ja, Rennert, ja, ick glöw, dat kann ’ck
Di licht verklaren”, antwurt’t Frank.
“Nimm mal eins an, Du schrammtest af,
denn leggen sei Di in dat Graww.
Irst is Din Graww nu kahl un swart;
doch wenn dat wedder Frühjahr ward,
denn ward din Graww bi lütten gräun
un ’t fangt dor bald up an tau bläuhn,
un jedes Bläuming is en Deihl -
dat kannst Du glöwen - von Din Seel’.”
“Ja, Nahwer Frank, dat ’s jo ganz nett;
doch kik mal an; as mi dat lett,
hett doch de Sak noch einen Haken.
Du weitst jo, unsen Köster Knaaken
sin Fru hödd ümmer, wenn sei weit,
dat de Pastur ’t nich marken deiht,
ehr wittbunt Stark nah’n Kirchhof hen.
Dat Diert, dat perrt dor rümmer denn
un gnabbert all’ de Blaumen af,
un frett sei’s denn ok von min Graww,
bün ’ck wedder jo von Dageslicht.”
“Ih, dat ’s so slimm nich, as Di dücht.
Dat ’s blot en Aewergang, kannst glöwen.
Du brukst ok garnich lang tau täuwen,
blot ein, twei Dag: denn kümmt ganz lis’
Dien Seel’ up de natürlichst’ Wis’
doch wedder an dat Licht, nich wohr?”
“Ne, Nahwer, dat ’s mi noch nich klar.
Dat is denn doch so’n eigen Ding’
wenn ick as Fladen up den Brink
dor ligg, as Bodder an de Sünn’,
glöwst Du, dat einer von mien Frünn’
denn seggt: Nu kiek, dit ’s Rennert west?
Wat meinst Du woll, wat Du denn sädst?”
“Ick? – Ick würd seggen: Dag ok, Rennert!
Ne, Minsch, wo hest Du Di verännert!”
Vagel Strauß (1861-1943)