Keen Appel wor so söt, so rund,
as ehre Backen un ehr Mund.
De Oogen blank, de Hoor so krus.
Se müsst gliek noh den Schol van Hus.
Se harrn dät leewe Brot nich satt
un Mutter säd: Verdeen di wat.
De Kröger wüßt ne Stell bien’n Buer
in’t änner Dörp.
Dät würr ehr suer,
üm dreien güng ’t noh Dröschen rut,
spät obends wor de Dag ierst ut.
Se hett ’t jo wechstiewt, harr noch Kraft,
un hett sich al ’n poor Doler schafft.
Dor geiht se met de Mäkens noh’n Sool.
He holt se een üm’t änner Mol.
He is een Bengel, grot un schier,
he lött se keenen ännern miehr.
Bie ’t Danzen flistert he: Kumm rut!
Se denkt, nu is se siene Brut.
Nu luert se obends an de Purt.
He geiht vörbi un seggt keen Wurt,
he geiht noh’n Schulten hinnern Diek,
de hett ne Dochter, de is riek.
Se mücht vergohn vör Schom un Grom.
To’n Herwst sall se to liggen kom.
De Buersch, de kiewt un schmitt se rut,
ehre Mudder weet nich in nich ut,
dor nemmt se obends ehren Dook.
Nohst finnen se se versöpt in’t Brook.
Se keem hinnen an de Kirchhoffsmuer.
He würr de rieke Schultenbuer,
de Brut drög Sied un Atlasschoh,
de Preester geew den Segen to.
Säd keener lud: Watt hett he don!
Kräjt hinner ehr nich Hinn, nich Hohn,
se harr nich recht, se harr nich Iehr,
de Graffstell weet hüt keener miehr.
Erna Taege-Röhnisch