Wenn Schnee fällt, hätt oll Mudder Schmoken
ehrn Arger met de lütten Görn;
weil de upp de lütt Groawenböschung
an ehr’n Gorden Schledden föhrn.
Daet is een lustig lutet Läwen,
de Böschung rupp un wärrer runn’.
Daet Juuchen will sick goarnich gäwen
un föl to fix vergoahn de Stunn’.
De Kinner möckt daet bannig Spoaß.
Bloß Mudder Schmoken – daet oll Oass –
kümmt met een Emmer Asch to lopen
un streut den Dreck in lütte Hopen
upp de schön glatte Schleddenboahn.
Un krächt dabi lut as een Hoahn:
„Scheert ju noa Hus, verdammte Görn.
Hier derfen ji nicht Schledden föhrn!“
De Bengels gnarren: „De Ollsch is frech.“
Doch kum is Mudder Schmoken wech,
da schmietens Schnee upp d’ Schleddenboahn,
un d’ Schleddenföhrn kunn wierergoahn.
Oll Schmoks de schimpt. De Bengels lachen.
„Watt sin daet bloß for dömlich Sachen“,
röppt Meta Möllern, „Elfriede Schmok,
mi dücht du bist nich mehr recht klok.
Wisst du di mit de Jungs vertörn?
Loat doch de Kinner Schleddenföhrn.
Ick mein, daet hemm wi goden Oll’n
as lütte Görn genau so holln.“
Ernst Stadtkus