De Mudder schimpt mit Evelin:
„Wat büst du blot för’n Farken!
Un sowat will mien Dochter sin!
Künnst du nich sülwst dat marken?
Geihst ümmerhen all Klasse Acht,
nu ward dat sachtens Tiet,
dat so bilütten man ganz sacht
eins up sien „Ümmetsch“ süht…
Nochtau as Diern - binah jung’n Fru,
soll man sich gadlich hägen!
Ik hoff blot, dat ok endlich du
eins anfängst, die tau plägen!
Kiek di doch Schmitt’s ehr Karin an –
ehr ’Mäkapp’ un de ’Mannikür’!
De kriggt gewiss ’n fienen Mann,
sei hett all hüt de recht’ Kalür!
Seih ik dien Noegel…. gittegitt!
Hest mit de Tähn an rümmerpuhlt -
un ’t Schwart ünner de Ränner sitt,
as harst’ dien Grotmudder utkuhlt!“-
„Du Mudding, hieran büst du Schuld -
Wur oft all hew ik di üm bäden,
wenn du hest Kauken backen wullt:
’Leiw Mudding, lat mi ok eins knäden!’
Doch nah mien Schaultiet – warst du seihn,
denn bring ik sülwst mi in Resong!
Ik back mien’n Kauken denn allein!
Dor krieg ok ik schön’ Noegel von!“
Helmut Hillmann