Gifft männichmal ’n verdreihten Dag,
du föhlst di schlapp un olt,
du meenst, dat di keen een nich mag,
un all’ns is leeg un kolt …
Ok wenn du denkst, dat geiht nich mehr,
hör up mit dien Gestöhn,
dat makt uns de Natur doch vör,
ward allens wedder gröön …
Gifft männichmal ’ne schlimme Stunn,
du föhlst di unverstahn,
du denkst, wo sünd denn all mien Frünn?
Ik heff ehr doch nix dahn …
Ok wenn du denkst, dat geiht nich mehr,
dat ward mal wedder schön,
dat makt uns de Natur doch vör,
ward allens wedder gröön….
Gifft männichmal ’n böset Johr,
denn kümmt dat bannig dick-
dat du dor durch müsst, is di klor,
doch denkst du, worüm ik?
Ok wenn du denkst, dat geiht nich mehr,
hörst wedder anner Töön,
dat makt uns de Natur doch vör,
ward allens wedder gröön…
Mal meenst du, nu is all’ns vörbi,
un du kannst di nich wehrn –
oh doch, du kannst, dat segg ik di,
de Tied ward di dat lehrn.
Ok wenn du denkst, dat geiht nich mehr,
kiek, wo de Bloomen blöhn,
dat makt uns de Natur doch vör,
ward allens wedder gröön…
Lilo Arendt