Nu güng de Winter doch heidi!
Un ach, de leewe Mai is dor.
De putzt de Erd un mök sich bi
Un stök ehr Blömer in dat Hoor.
He reep von färn wiet öwer ’t Meer,
De quoden, bunten Voegel her.
Ut Busch un Heck, van Bark un Wid’
Dor röppt dat: Nu is ’t Frühjohrstied!
Wiet flüggt de scheewe Husdör up,
De Jöhrn, se holl’n in d’ Stuw nich ut;
Se störrten no den Gros’brink rup
Un danzen rund un juchen lud:
“Kummt all, wi will’ no ’t Brok hen gohn,
Dor söl’n al Kükenblömer stohn!
Schient morg’n de Sunn so warm as hüt,
Denn gohn wi barft, -t’is Frühjohrstied”.
Un all’s, wat hinnern Ob’n hett huckt
Den bitterkollen Winter lang,
Ward van de Sunn no buten lockt
Un hork nu up den Larchensang!
Wo prächtig prohlt de Appelblöt.
Wo singt de Drossel leef un söt!
Dat Minschenhart ward grot un wiet
Un jankt no Leew in d’ Frühjohrstied.
Wo lewig ward dat in de Welt
Wo lustig geiht dat öwerall;
Wo sing dat hell in Heid’ un Feld. –
Ow man dor ok woll mitdon sall?
Jowoll, min Söhn, min leewe Deern,
So freut ju doch un hewwt ju gärn!
’t künn sind, ’t künn sind, dat ju ’t gerüt,
Nehm’n ji nich wohr jun Frühjohrstied.
Max Lindow