Zwee Jöern hebben wi hatt,
hebben wat liehrt, stohn sich got.
Großmutter wor bie uns,
de is nu lang dot.
Land harrn wi un Gorden,
harrn Schwien, Perd un Koh.
De Kribben stohn leddig,
de Stalldöern sind to.
Denn harrst noch de Höhner:
Kumm, Zieper, ziep, ziep,
un de Küken de möken
so nüdlich piep piep.
Worn ierst beid in’n Kohstall,
denn hebben wi studiert.
Schwögst bloß, wat een Mensch
up sien Öller noch liehrt!
Nu hebben wi ’t schafft,
führn met ’t Auto to Stadt,
sind Sachbearbeiter -
dät ist doch al wat!
De Arbeit is rentlich,
schriffst bloß up Papier.
Dor gellt doch de Mensch wat!
Verdeenst jo ook miehr.
Nu höllst keen oll Kalf miehr
den Emmer vör ’n Kopp
un pulst keen quod Küken
met Spuck ut den Dopp.
Keen Meß miehr, keen Melken.
Dät is een’n mol will!
Bloß to Hus allens so leddig
un rein musenstill,
ne Fleeg burrt noch rüm,
wenn wi kom, is se ran.
Möckt ehre Zimürjen
un kickt uns grot an
un leckt mol an’n Zucker
un gnäbbelt an ’t Brot
un putzt sich
un peelt sich -
Holt, schloh se nich dot!
De hüert hier to Hus,
is di tohm as sun Lamm.
Wat wißt denn – allens Gode
is nie nich tosamm ...
Erna Taege- Rhönisch