All in fröhere Tieden gäw dat vööle Lüd, de sik för ähre plattdüütsche Moddersprok schämt hem. Se wär ähr nich fein nooch, to oltmodsch un unmodern. Vör allen för de Kinner funn’ se de Plattdüütschsnackerie schädlich. Wer plattdüütsch räd’te, bi den wär an höhere Bildung nich vööl to denken, ut den wurd’ sien Läwen nix, dachten se.
Nu is aber bet hüttodags een Geschicht’ öwerliefert, de vör nich so lange Tied in een Ort van unse Heimot passeert is. Da sind eenmol beid’ Öllern met ährn Jung to Stadt führt. Se wollten ähr Verwandten besöken un de to glieke Tied wiesen, wat ähr Bengel för ne gode Erziehung genossen harr. Nu is de ganze Familie vör de Stadt gohn, un all hemm sik da de Wischen un Koppeln mit dat schöne Veehtüüch ansehn.
Denn ollen Bengel hett dat nu groden Spoß mokt, immer in de grönen, saftigen Hopen rümtotrampeln, de de Schwattbunten da hinnerloten harn.
Den Vadder wär dat höllsch schenierlich, dat de Jung nix betteret wusst. Wütend mahnte he: „Du sollst doch nicht in die Kuhfladen treten!“ De Jung dä wi doof un frög torück: „Wie bitte, Vater?“
Dat Spöl güng bal’ wierer. De anschienend doch mächtig vertreckte lütte Kierl stappte immer werrer in de grönen Hopen. Klor, dat de „leewen Öllern“ dat up de Duer nich toloten kunn’. Werrer käm van Vadders Sied de Upforderung: „Mein Sohn, geh endlich dem Kuh-Aa aus dem Wege. Guck dir bloß einmal deine neuen Schuhe an!“
Un de Jung? He har werrer de sülwige Antwort parot: „Wie bitte, Vater?“ Doch da is den Ollen de spräkwörtliche Krogen platzt. Ook siene „hochdüütsche Bildung“ wär met eenmol vergäten: „Do verdammten Bengel, do sasst nich immertau in de Kauhschiet petten, do stinkst all as een Wiedehupp!“
Dat het de kleene Doonichgood gliek verstohn, dat het frucht’t. Van da an is he dat Kauhschietgräun ut’n Weg gohn.
Upschreewen vun Heinz Müller