Oll Vadder Schult, de läg in d’ Sterwen

un woll partu sien Hoff vörerwen.

So hätt he sick dänn komen laten

sien Söhn, de Dochter un’n Affkaten.

Ok Mudder Schult, de seet an d’ Bett

un horkte to un roorte met.-

So, sä oll Schult, dat geiht to Enn,

un leggt upp d’ Bett tosamm’ sien Hänn.

An Ju, de je noch äwerbliewen

Lat ick hüt all mien Kram verschriewen.

Ick häw dat mit mi so beslaten,

dat ick den Hof do Dortchen laten,

un Du mien Söhn, Du kriggst dat Geld,

dat Du bestahn kannst vör de Welt.-

Toierst daor sä dunn keener wat,

de dütt har’n hürt, de weern all’ platt.

De klok Affkat: Dat geiht woll schlecht,

den Jung’ den Hoff, so weer d’ woll recht.

Un wat de Dortchen wesen deit,

gewt ehr dat Geld, so is d’ gescheit.-

As de Affkat dat spraken har,

doar richt’ sick up de oll Papa,

schlog mit de Fuust up d’ Bett, dat d’ kracht

un bölkt: Dat hämm je Ju so dacht,

Krütz, Kringel, Dunner hageldick,

wer sterwt den hier, je orrer ick?