Dat Lewen is een Warbelwind!
Wo lang is ’t her, weerst du noch Kind!
Wo lang ward ’t dur’n, denn warst du olt,
Een Tiedlang noch, nohst bist du kolt!
Dat Lewen is een Frühjohrsdag
Mit Sunnenschien un hell Gelach!
Een Stormwind wehgt din Strot entlank,
Un männ’g koll Schur is ok noch mank!
Ees is din Lewen as ’n Heid,
In de de Drossel lustig fleut’t!
Denn is ’n Willnis, as di dücht,
In de dat Undeert ludhals schriggt!
Di schient ’t, du föhrst up eenen See;
Un still un glatt un blank is de ...
Wo ward di bang! – Dull wippt din Kohn,
Wil nu de Bülgen (Wellen) hushoch goh’n.
Een Feld din Lewen! Un dat Korn
Ruscht sacht un lies. Dick sind de Ohr’n! (Ähren)
Wat ward ’t för ’n Aust. Gott Low un Dank!
Still, still! - dor is väl Unkrut mank.
Dat Lewen is een Warbelwind!
Wo lang is ’t her, weerst du noch Kind!
Wo lang ward ’t dur’n, denn warst du olt,
Een Tiedlang noch, nohst bist du kolt!
Max Lindow