Korl Arndt wär los von’t Militär,
har twee Johr deent, as’t früher wär,
där nu up Freiersfööten gohn,
up’n Hof wär he de tweete Sohn.
Moneten wär’n jo ok vorhanden
to’m Inheiroten up’n Landen.
De Vullbuer Krischon Joop seegt geern,
dat sien Marie, sien einz’ge Deern,
nu Hochtied gew, un ’n Hof dunn öwernehm,
dat he noher gliek in dat Olldeel käm.
Dat wär up’n Sünndagmittag gliek no’t Eten,
he harr sick sett’t in’n Grotstohl so een beten.
Mit eenmol kloppt dat forsch bi Joopen an,
un rinner kümmt ut’t Nowersdörp een jungen Mann.
De seggt god’n Dag un mokt denn to de Döör,
stellt sick bi’n Ollen as Korl Arndten vör.
Oll Joop, de nötigt em nu’n beten dol,
se snacken nu von’t Wetter erst eenmol,
von Peer un Köh, un wo dat Korn där stohn,
„Ach“ seggt de Oll, „woll’n mol no’t Feld rutgohn.“
Se moken sick nu beid gliek up de Been,
dat Korl sick ok mol künn dat Feld besehn.
He seeg den Hofer, Rogg’n un Weiten,
de Röb’n un Tüffeln un de Hackarbeiten.
D’ Ackergeschirr wär ok allst up de Höh;
„Kumm“ seggt de Oll, „beseh di mol de Köh“.
He beseeg sick nu de Köh un ok de Föllen,
let sick dorbi noch allerhand vertellen.
As se noher beid sünd to Hus ankomen,
würd’n noch de Peer un Swien in Og’nschien nohmen,
ok Schün un Keller, un ok de Kornböhn,
in’n Hinnerhoff de Appel- un de Beerenböm,
de Gemüsegorn, dat wär ’n ganzen fienen,
un dunn beseeg he ok noch de Maschinen,
de Gös un Gössel, Höhner un de Put.
Un as he all’st wüßt,
dunn beseeg he sick de Brut.
Ludwig Lemberg