Dat is mal so in ’n Läben,
gaud’ Fründen ward ’t väle gäben,
de findst du jede Tied,
in’n Kraug bi ’n vullen Bäker,
dor dröppst du se ganz säker,
dor sünd se di tau Sied.
Un hest du brav Dukaten
un wardst wat springen laten
un hest ’ne apen Hand,
denn warden se sick mellen,
denn kanst du up ehr tellen,
denn sünd s’ ut Rand un Band.
Mit Vörsläg, as ’t tau maken,
mit dusend anner Saken
sünd bi de Hand se fix,
Se snacken di tau Mund’n
Tau jede Tied un Stund’n,
dat kost jo wieder nix.
Doch hett di Unglück drapen
un höllst de Hand denn apen
un seggst: Mi geiht ’t nich gaud,
nu denkt an jug’ Verspräken,
fast künn ick up jug räken,
nu helpt mi in de Not!
De ollen gauden Fründen,
de sünß tau Sied di stünden,
de sök denn mit de Lücht,
denn kannst du ehr nich meinen,
denn kann di keiner deinen,
denn is ’t de oll Geschicht.
So laat di lewer raden:
Nich tauväl Fründ’n upladen,
de doch kein Fründen sünd,
seih lewer tau bi Tieden,
dat tru di steiht tau Sieden
ein würklich gaude Fründ!
Rudolf Tarnow