De lewe Sünn wär ünnergohn.
De Vullmoon kem von Osten her
un güng dörch d’ dichte Stärenmeer
bedächtig sien bekannte Bohn.
De Blärer rög’n sich nich in’n Boom,
still sünd de Vögel, lütt un grot,
Schoap, Pärd un Köh, de ligg’n as dod,
de Minschen ligg’n in’n deepen Drom.
Doch een Minsch wär, de Ruh nich fünn,
he söcht in Wald un Feld ümher.
He wüßt nich, wo se blewen wär,
se, de sien alles wär, sien Sünn.
Wo härmt he un wo grämt he sich!
„Kumm her, kumm her!“ fleht lud un sacht
he trurig rinner in de Nacht.
As Antwort kem dat Echo t’rügg.
He kek noh’n Moon: „Wat lachst denn du
so dörch de Wulk? - Du weetst gewiß,
du weetst gewiß, wo se jitzt is.
So wies se mi un schaff mi Ruh.“
De Moon, de schöw de Wulk geswin
an d’ Sied un säd: „Da geiht se jo!
Da geiht se jo! Goh ehr doch noh!“
He güng ehr noh un holt se in.
He kek se gor to fründlich an,
leggt üm den Hals ehr sienen Arm
un drückt se, ach so lew un warm.
Un se drängt dicht an em sich ran.
Se treckt em ilig mit sich fort
in d’Gras. Dunn sett he sich an d’ Er
un wär so glücklich neben ehr
un säd ehr männig sötet Wort.
Den Moon, den deckt de Oogen to
een Wulk. De Nachtigall, de slög
so söt, un lang de Tön se tög,
un he un se, de wärn so froh.
De Nachtigall sweeg werrer still,
de Moon steg ümmer höger rup
un he un se, de stün’n beid up
un güng’n noh Hus un harn’t se hill (eilig).
Se kemen glücklich an. Wo froh
wär he! Weg wär all Angst un Weh.
Wer wär denn he? Un wer wär se?
He wär Johann un se sien Koh.
Hermann Graebke