Wo trurig wier dat up de Ir,
wenn nich ’n Spierken Spaß mihr wier,
wenn jeder ümmer seet un sünn
un sick tau nix miehr freuden künn
un ümmer blot in Sorgen seet
un dorbi ganz un gor vergeet,
dat Lust un Lew un gollen Wien
uns nödig sünd as Sonnenschien.
Dor freu di doch tau jede Plant
un denk, se kümmt ut Herrgottshand,
dor freu di tau dat Morgenrot,
du läwst jo noch un büst nich dod,
is schön de Stund’n , denn holl se wiß,
wenn di ok nich tau Maud nah is,
un lach di recht von Harten ut,
denn kümmst du ut dat Grüweln rut.
Denn wenn ’ne swiere Last di quält
un grüwelst du, denn hest verspält,
dat drückt di ümmer wieder rin
un makt di mör – un bringt nix in,
doch settst du wählig di tau Wiehr,
denn is dat all man halw so swier,
un deihst du ’t gor mit lachen Mund’n,
hest ok de anner Hälft gewunn’n.
Rudolf Tarnow